More

    Më dhimbsesh Atdheu im

    E vranë dëshmorin, armiqtë, 
    e mbi të u dedhën me tërbim.
    Ia prishën dhe shtatoren 
    kur e panë në këmbë përsëri. 
    Por s’mundën, që këngët e popullit 
    t’i çonin në pushkatim.
    Sikurse s’arritën dot të prangosnin 
    as varg, bile as poezi !
    —-
    Në fund u kujtuan se duhet të bënin diçka 
    për heronjtë e vet.
    Morën baltë e hekur bile dhe bronxin 
    e derdhën pa kursim.
    Si Diogjeni i lashësisë kërkuan, 
    por dëshmorë për ta nuk u gjet.
    Atëhere ndërtuan me kockat e atyre 
    që e kishin braktisur Atdheun tim !
    —-
    Dhe sot parakalojnë mbi shpinë 
    të bulevardit, sklete eshtrash
    Më dhimbsesh Atdheu im 
    kur të shoh se sa keq të kanë vrarë!
    Në kuadrate për ty s’do të ketë më ushtri 
    në roje bajonetash.
    Veç memoriale ngritur, kryqëzuar
    me emra rrugësh e tradhëtarë.
    —–
    Fundja armiqtë le të lodhen e….
    domos që e kanë të kot
    Nga zemra e popullit lapidarët 
    kurrë nuk do t’i shkulin dot !

    Lajmet e fundit
    Lajme të ngjashme

    LEAVE A REPLY

    Please enter your comment!
    Please enter your name here