Më shum

    Brahim (Ibish) Avdyli: Nën plafin e trishtë stacioni i poezive të mia

    NËN PLAFIN E TRISHTË – STACIONI I POEZIVE TË MIA – Brahim AVDYLI

    Brahim (Ibish) AVDYLI:

    NËN PLAFIN E TRISHTË
    (Panoramë e dytë e poezive nga dorëshkrimi im më ri)

    STACIONI I POEZIVE TË MIA
    1.
    Ku të kthehemprej të gjitha vargjevee të qetësojvetëm për pakzemrën cfilitur,
    atëhere mendoji shtruar prej dhembjesulur përballëshpirtit tim.
    2.
    Jeta ime e ka çdo herënga një stacion të poezive,
    me lot e pa lotërrjedhin dramatnë vargun e gjatë të ndjekjeve…
    3.
    Nuk e dia ështëapo nuk ështëkëngë me lotë,
    të Bukurës së Artitnë një vegimpapushim i dridhem,
    ngashërohemndaj të gjitha gjërave,
    e nuk e marrfare me menda jam i njëjtipërpara kohërave!…
    3.
    Në jetëapo jashtë sajnuk e ka ndonjë rastësia jam,
    mjafton të jempërballë të ndodhurave
    e të thempikërishtraportin e gjërave!
    4.
    Sidoçoftëjeta është dinamike-
    rrotullohen përherëcopat e energjiveanash apo drejtëe poshtë apo lartë,
    në drejtimet e pamaturatë lëvizjeve!…
    5.
    Ka kohëqë po mendohemipër këto gjëra,
    kush e thotëse nuk e kemindeshjen me njëri-tjetrin,
    me qëllim rrënuesapo pa ndonjë qëllim,
    ne, jemistacion i madhme sprovat e dhembjes!…

    E SHKRETA VJESHTË E VARGJEVE
    Në fillim të shtatorit i lash pesëdhjetë e nëntë vitet e rjepura vjeshta përsëri fshikullon gjethet me gjollin e tyre të tharë në qiellin e zemrës sime fillojnë rrepëtimat e tyre të lotëve saherë e kanë mjegulluar shiqimin nëpër bebëzat e vetmuara ku të dal prej vetes nëpër unin e shtjerrur nga çastet e vrara… pesëdhjetë e nëntë herë sillet vorbulli i vrapimeve pas një grimce fati as të zë bulëzimin e këngës me lulet e para të pranverave të djegura e ku të sillem e pështillem tani nëpër notat e pa fund të elegjive.
    Vetëm, fillikat vetëm më lanë çdo herë kukuvajkat e zeza të këngëve pak kush nga fëmijët e zemrës sime të plasur pas tyre më vie shikoj, por kot shikoj dhe plas me dënesat e vargjeve të çmendura Patrioti, Goca e Pranvera nuk më dalin shpesh ëndërrave të përqafimit ndonjëherë rrallë i shoh për të shtruar bashkë pehlinin e viteve shkapërdherdhur janë, të ndarë, të ndrydhur e të shukatur nga zërat e vjeshtës…
    Askund nuk mund të kthej prap kohën në drejtimin e duhur të shpirtësisë edhe pse i mendoj me lot në faqe mugullimet e tyre pranverore, as Eldini nuk ka guxim të më jap një mat midis psherëtimave të mia kush e di se cilat pëshpëritje të erës i ndalin mbi gjethet e thara të fjalëve janë kthyer në furtunat e tmerrshme të viteve largë prej ndjenjës së gjallë e ato më përcjellin kudo me trishtimin e errët të dorës magjike të stinës…
    O Zot i Madh, a ka fuqi zemra ime e trishtë të sjellë gufime të gjakutlaps e letër i kam marrur me vete para se të pushojnë rrebëtimat e shpirtit ku u linda apo rashë nga qielli i juaj, nga kozmosi, pa anë e yje, terrinë ne të dytë, unë dhe kjo stinë, i sillemi botës anë e përtej me gjollet si hije stina e shkretë e këngëve melankolike fillon përsëri të ndjehet e shohim tek bie, aty e këtu, me gjethet vërdallë, nëpër rrjeshta të këngëve mua nuk më përfillin ata që pëshpërisin fjalët e nënshkruara hapësirës e i thonë si t`i kenë marrur në ndonjë çast papritmas nga kupa e tyre…
    Kë të pyes, e shkreta apo e zemërplasura vjeshtë, a jam unë apo ti autori i përkryer i dhembshurisë së viteve të pyes ty, e përgjegjen e pëshpëritë, por nuk e dëgjoj- jam vjeshtë e trishtë e pikëllimeve të vargjeve!…

    PJESA E HUMBUR
    1.
    Cila je tipjesa e humbur e tri stinëve
    të pyes o vjeshtëedhe pse mendojse je dhembja ime e funditpara dimrit…
    2.
    Nuk mund të ndalojgjethet që biennën fshikullimin e stuhive,
    a është dashuria për gjallërinëbukuria me pranvera të lulevevera që nën Dielle rritë prore jetën,
    stina vjeshtore e pjekurisëcikli i veçantëi mrekullisë së ftohtëapo vdekja e bardhë nuk e di…
    Asgjë nuk duketnga e padukshmja,
    është e parakohshme të thuhetpër drithërimin e patjetërsuar!…
    3.
    Le të bien gjethetqë nuk mund t`i ndaloj,
    era fshikëllonme zërin që nuk kuptohet
    e pikëllimipikë mbi fletët e zverdhuraderisa po mendohem merzitshëmme fjalët e pathëna,
    krijuesi e krijonnë shembullin e Krijuesit të GalaktikësSferën e Jetës,
    shpirti del nga trupie shkon në botën e përjetshme!…
    4.
    Bini ju gjethebashkë me lotët
    prej bulëzimit e mbani në pipngjyrën e gjelbërtderi te zvedhjasikur vdekjen,
    koha tek fundi po kalone humbja mbulohetnën fshehtësinë e bardhë!…
    5.
    Nuk e dise si mund ta kuptojmëkëtë cikëlnë ekranin pasjetësor,
    mund të supozojmëse cila ështëha-mendja e jonë
    e jeta dallonsi gjethetnga dita në ditë
    që biennë koshin e madhtë dhembjeve!…

    KUFOMË E GJALLË

    -Teki Dervishit
    1.
    Nga Pirgu i Vetmisë[1]zbres poshtë deri te Sukamajën e Shkelzenit e kam futur në xhep
    nuk e di kush më parakalonas të vdekurit nuk i përcjell
    jam Kufomë e Gjallë e Ndjenjaveqë bredh i djegur flakëduke të kërkuar ty,Teki Dërvishi!…
    2.
    Një shirit i dritësqë ti i thua shukëmë merr me vete që ta rilexojtë vërtetën timebrigjeve të pikëlllimit,
    e dhembja nuk më ndaletme pirgun e lojtaritpër ta vjedhur fjalënnëpër paudhësitë e mëkatshme
    derisa fshehtësiatërësishte gëlltiti të drejtën!…
    3.
    Herë kaloj me tynë maje të Shkelzenite herë kalon ti me muaderi te Maja e Botës,
    atëherëSuka mblidhet grumbullderi te herezia e Dërvish Mallutës[2]të gjithë janëpor nuk ua di emrat,
    përcëllohet dritanëpër ngushticë zemre,
    kur isha i rikam qenëIbër Dervish Hima,
    e nuk e di se si më quajnëderisa të shpallin urtësinëhieroglifet e dhembjes…
    4.
    Bregut të pikëllimit[3]kush do të na i lexojë dhembjetnëse nuk i zgjidhim magjitë,
    lojtari i jonë luan me kohënështë i veçantë si Narcisidhe bëhet Apollon i bukur,
    koha ia vret papushim ëndërratpikëllimet, zhgënjimet e pësimetlugut të vetmisë,
    kështuShpirti i Shenjtëka mbetur Kufomë e Gjallë
    e bërtet për paudhësitëderi në Kupë të Qiellit!…
    5.
    Të kisha qenë përtej varrite përgjithmonënë duart e të Mirit
    isha mbuluar i qetëme plafin e vjeshtës
    e nuk do të digjeshame flakën nën flatra
    sa të gërdisjaShkelzen e Sukëme tingujt e mendimit!…

    13.10.2019

    FJALËT E GURËZUARA
    1.
    Duke menduarfjalëtmë shfaqetbota e tyrenë një bjeshkë mendimesh,
    e shoh Diellinqë mbi to i then rrezetsa për ta përtrirë veten…
    2.
    Në cepa të zanorevena preheshin fjalëte nxirreshinme dalta të bashkëtingëlloreveaq sa e duronZemra e Gurëve,
    pastaj ngriteshin në kalanë mes të shkretëtirësku askush nuk mendonse ka mermerqë buzëqesh diellishtme të pamundurën!
    Të vërtetat i nxjerredhe prej pluhurit të rërëspër të mbrojtur të drejtënpikë për pikë drite!
    Aty ku nuk ka ujpër të shuar etjenbuzëve të logarisëpikë shpirti i bardhënjë krua të rrallë zemre…
    3.
    Kështuështë e gurëzuar fjalaqë njëherë thuhete nuk zhbëhetedhe pse disa herë paramendohetsi fjalë e pathënë,
    vjen koha që të jenëbjeshkë mendimesh,
    e askush nuk matet me to!…
    06.10.2019

    PËRROI I DITËVE

    1.
    Përroi i ditëveniset prej vendlindjes
    herë i thatëme gjurmët e kohës së bjerrur
    e herë të tjera me rreptimaduke e shtyrëdufin e egër të një çasti,
    ndonjëherë fryhete del nga vetvetja-
    viteve të brejtura nga e liga!
    2.
    Llabënica i kagjurmët e dredhave të saj
    kur shfryhen retëme vetëtimat e pandarambi Shkelzen,
    e rrjedhme lotin e tharë të fëmijërisënëpër shkrepat e Pllanikutderi në Thur të Zvicrës.
    3.
    Ato ia zbrazinnjëra tjetrëstë idhtit e kohës mbi damarë
    nëpër dredhitë e ditëvetë një moshe që lëvizëderi në të zverdhur,
    e nuk i numërojsa të djeshmekanë kaluarme vetminë e këngëve të mia…
    4.
    Tanijamë fund të ditëve,
    asnjë pulëbadhënuk endet rreth meje
    apo ndoshtaatë e ndjekëdhembja ime pa te.
    5.
    Të braktisur më morëntë padukshmit me vete
    e më lanë përherë të baktisursi fëmijë i përbuzur
    në moshën e pjekurkurdoherë të rrisfëmijët e ndarë
    e tërësinë të mos e përjetoj!
    6.
    Nuk e die kujt ështëkjo ofshamë e përhershmeqë pa zëndjehet e thellë,
    ndoshta ajoështë qenia që bërtet,
    sikur të jetëe mbyllurnë harresën e qëllimtë!
    7.
    Ky ështëedhe Skifteri
    ndër vite më përcjellëme vajin e pa shpresë,
    rreth tijqenkan mbledhurrrotull gjarpërinjtë
    tek bërtetfillikatnë mes të shkepave,
    e fëmijët i ka lënëpapriturazitë ndarë pa prind
    pasi dhuna e diktonulurnë maje të kepit!…
    8.
    Të qaj unëapo të këndojkrejt thekshëm-
    lot e gjak përzihennë një klithje pa fund,
    i gjëj tek maletdy fëmijët e strukur,
    breshërima e vajitthellë në shpirtpadyshim më rrjedhë
    derisa dukentë lagur qullënga shiu i lotëve!…
    9.
    Më në fundjanë strukur ndër lojëra,
    askush nuk i pranontë luajnë së bashku
    vetëm gjyshii bashkon psherëtimatdhe plas i tërinë një segment të kohës.
    10.
    Fëmijëtmbesin prorenë një pikëpyetje,
    nuk e dinëas çka do të thotëtë jesh i ndarënga zingjiri i prejardhjes,
    ku do të jeshapo si do të jetëidentifikimi i biografisë!…
    11.
    Përroi i ditëvekështu e ka ushtimën
    përfundoka rrjedhënnë një lumë ndjenjash,
    lumi del dikundnë dete deti në një oqean,
    çdo valëe ngritur reshjeshështë vetëm një kukamëe kthyer në këngë
    e cila bërtete ndjehetedhe përtej kohërave!…

    Brahim Avdyli


    [1] Nga autori i veprës është “Pirgu i lartë”, roman, të cilin poeti e ngrehë në “Pirgun e vetmisë”, dhe e cila identifikohet me “poetin e të së vërtetës”, pra edhe me vetveten.[2] Romani tjetër i Teki Dervshit, “Herezia e Dervish Mallutës”, është i botuar në Rilindja, Prishtinë 1981.[3] Drama e Teki Dervishit quhet „Bregu i pikëllimit”, Rilindja, Prishtinë 1985.

    Latest news

    Cohu Shqiptar!

    Në këmbë o Shqiptar që vendin tuaj e doni, Pash atë gjak që kanë derdh t´parët fjalën...

    “Atje në Nikaj – Mërtur ”, titullohet kënga më e re nga Gjergj Gjonaj

    Këngëtari Gjergj Gjonaj ka sjellur projektin e tij më të ri muzikor. “Atje në Nikaj - Mërtur ”, titullohet...

    Historia e fshatit Mandrica ne Bullgari. Ruajtja e rrenjeve dhe refuzimi per tu bere bullgare, turq apo greke

    SHPËRNGULJA E SHQIPTARËVE NË TROJET E BULLGARISË SË SOTME KA NJË HISTORI TË GJATË. EKZISTOJNË BURIME ME KARAKTER LEGJENDAR QË DATOJNË ARDHJEN...

    Besnik Palnikaj dy fjalë për poetin e madh Gjergj Fishta , fjalë zemre.

    Gjergj Fishta është e para figurë që nderoi Shqipërinë ndërkombëtarisht duke u nominuar për çmimin Nobel. Prej ku lidhen retë...

    Related news

    Cohu Shqiptar!

    Në këmbë o Shqiptar që vendin tuaj e doni, Pash atë gjak që kanë derdh t´parët fjalën...

    “Atje në Nikaj – Mërtur ”, titullohet kënga më e re nga Gjergj Gjonaj

    Këngëtari Gjergj Gjonaj ka sjellur projektin e tij më të ri muzikor. “Atje në Nikaj - Mërtur ”, titullohet...

    Historia e fshatit Mandrica ne Bullgari. Ruajtja e rrenjeve dhe refuzimi per tu bere bullgare, turq apo greke

    SHPËRNGULJA E SHQIPTARËVE NË TROJET E BULLGARISË SË SOTME KA NJË HISTORI TË GJATË. EKZISTOJNË BURIME ME KARAKTER LEGJENDAR QË DATOJNË ARDHJEN...

    Besnik Palnikaj dy fjalë për poetin e madh Gjergj Fishta , fjalë zemre.

    Gjergj Fishta është e para figurë që nderoi Shqipërinë ndërkombëtarisht duke u nominuar për çmimin Nobel. Prej ku lidhen retë...

    LEAVE A REPLY

    Please enter your comment!
    Please enter your name here